Een taal leren, een camper kopen of eindelijk die lange reis maken. Dat zijn de clichés die vaak langskomen als het over pensioen gaat. Maar een paar weken geleden las ik in Trouw een artikel van journalist en antropoloog Barbara Berger dat me aan het denken zette. Zij bezocht een wereldcongres over ouder worden. Een van de conclusies: eenzaamheid onder ouderen dreigt wereldwijd een groot gezondheidsprobleem te worden. De oplossing blijkt niet meer gezelschap, maar echte verbinding en betekenisvolle deelname aan de samenleving.
In landen als Nieuw-Zeeland en Canada worden ouderen betrokken bij adviesraden, gemeenschapsprojecten en politieke functies. Niet uit liefdadigheid, maar omdat hun kennis en ervaring van waarde zijn. Ouder worden wordt daar gezien als een nieuwe fase van bijdragen.
Misschien sprak dit artikel mij daarom zo aan. Ook ik kom dichter bij mijn pensioen. Vorig jaar maakte ik een bezinningswandeling om na te denken over de jaren die voor me liggen. Natuurlijk verheug ik me op meer tijd voor lange wandelingen, een goed boek of spontane plannen. Maar één vraag hield me bezig: zit er straks eigenlijk nog iemand op mijn kennis en ervaring te wachten?
Ik ontdekte dat ik daarin niet alleen ben. Veel mensen van mijn generatie stellen zichzelf diezelfde vraag. Een collega blijft interim-opdrachten doen om haar expertise te kunnen inzetten. Mijn broer van 68 werkt nog enkele dagen per week als zelfstandige. Niet omdat het moet, maar omdat het voldoening geeft.
Dat is niet vreemd. In het onderwijs, de zorg en veel andere sectoren zit veel kennis en ervaring die we niet onbenut moeten laten. Juist in de ouderenzorg zijn die kennis en levenservaring onmisbaar. Wie zelf veel heeft meegemaakt, kijkt vaak met een andere blik naar vragen als: wat hebben cliënten nodig, wat gaat goed en wat kan beter?
Daarom geloof ik dat we anders moeten kijken naar ouder worden. Niet als een periode van afbouwen, maar als een fase waarin mensen hun expertise op een andere manier kunnen inzetten. Betaald of onbetaald, groot of klein, als het er maar toe doet.
Na mijn wandeltocht kwam ik tot een geruststellende conclusie: er is meer dan genoeg zinvol werk te doen. De vraag is vooral of we bereid zijn elkaar daarvoor uit te nodigen.
Daarom deze oproep. Binnenkort ontstaan er twee vacatures in onze cliëntenraad. We zoeken mensen die hun ervaring, betrokkenheid en frisse blik willen inzetten voor de zorg van vandaag en morgen. Herkent u zich in de vraag wat u met uw kennis en energie wilt doen? Dan nodig ik u van harte uit om eens met ons in gesprek te gaan.
Want één ding weet ik inmiddels zeker: aan ervaring hebben we geen gebrek. Laten we er vooral gebruik van maken.
Deze column is op 13 augustus geplaatst op de website van Noordkop 247.
